Wie op WTC Schiphol Airport werkt, zal Sylvan niet snel op de Plaza zien staan. Hij is niet degene die soepel van gesprek naar gesprek beweegt of iemand die je dagelijks tegenkomt bij de koffiebar. Zijn route door het gebouw is eenvoudig en doelgericht: vanuit de parkeergarage de lift in, en recht door naar zijn kantoor. Maar achter die rechtlijnigheid schuilt een verhaal dat allesbehalve simpel is. Het begint op Curaçao, loopt via voetbalvelden door heel Nederland, snijdt dwars door de corporate wereld van de Zuidas en eindigt uiteindelijk tussen de torens van Schiphol. Het is een verhaal over ambitie, discipline, loyaliteit en boven alles: doen in plaats van praten.
Eerste herinnering: Schiphol
Sylvan werd geboren op Curaçao. Zijn eerste echte herinnering aan Nederland is er één die inmiddels bijna symbolisch voelt: het moment waarop hij voor het eerst uit een vliegtuig stapte op Schiphol. Hij was zes. Het was zijn allereerste vlucht en het beeld van die aankomst bleef hangen, alsof er toen al iets in hem wist dat deze plek later opnieuw betekenis zou krijgen. Jaren later zou hij in datzelfde gebouw zijn kantoor openen. De cirkel, zoals hij zelf zegt, kwam volledig rond. Hoewel Curaçao altijd in zijn hart bleef, werd Nederland de plek van school, studie en ontwikkeling. En al vroeg ontdekte hij iets dat hem tot op de dag van vandaag drijft: winnen. Niet een beetje, maar volledig. Niet alleen op het veld, maar in alles wat hij doet.
Voetbal als eerste leerschool
Voetbal was jarenlang zijn wereld. Hij speelde op hoog niveau bij onder andere AFC en OFC Oostzaan en verzamelde herinneringen die je niet meteen zou verwachten bij iemand die nu zijn dagen vult met compliance, DNB‑licenties en internationale structuren. Hij speelde eens tegen Luis Enrique, toen nog speler bij FC Barcelona, nu meervoudig Champions League‑winnaar als trainer. Hij ruilde een shirt met de oom van Rafael Nadal, die destijds eveneens voor Barcelona speelde. Mooie, persoonlijke momenten, maar rond zijn achttiende kwam het besef dat de absolute top misschien niet haalbaar was. En omdat verliezen geen optie was, koos hij vóórdat iemand anders voor hem zou kiezen. Zijn vader hield school altijd boven sport, hij zat op het vwo, en hij wist dat doorzetten zonder vooruitzicht niet bij hem paste. Dus stopte hij, verlegde zijn focus naar zijn studie en besloot dat als hij iets deed, het volledig moest zijn. Die mentaliteit bepaalde de rest van zijn carrière.
Van fiscalist naar uitvoerder
Na zijn studie begon Sylvan zijn carrière als fiscalist. Veertien jaar werkte hij in het vak, waarvan bijna acht jaar bij PwC Amsterdam. Hij adviseerde internationale bedrijven over structuren, belastingen en de manier waarop zij hun Europese activiteit konden inrichten. Maar in de loop der jaren stoorde hem één ding steeds meer: het advies bleef papier. Hij zag nooit of het werd uitgevoerd. De afstand tussen theorie en praktijk werd zo groot dat hij er uiteindelijk niet meer omheen kon. In 2013 nam hij een beslissing die zijn loopbaan voorgoed veranderde. Hij verliet de advieswereld en richtte een kantoor op dat niet alleen kijkt naar wat er moet gebeuren, maar het ook daadwerkelijk doet. Vennootschappen opzetten, medebestuurderschap met DNB‑licentie, accounting, payroll, btw‑processen, treasury, in de beginjaren deed hij het allemaal zelf. Het waren intensieve jaren, maar precies wat hij nodig had: de directe koppeling tussen advies en uitvoering.
Waarom juist Amerikaanse bedrijven
In de beginfase reisde hij de wereld over. India, Zuid‑Amerika, Midden‑Amerika, Georgië, hij onderzocht overal waar zijn kantoor waarde kon toevoegen. Uiteindelijk bleek het antwoord verrassend logisch: Amerikanen. De manier van werken past bij hem. Duidelijk. Ambitieus. Direct. Alles of niets. Tegenwoordig komt meer dan negentig procent van zijn klanten uit de Verenigde Staten. En dat is geen toeval, maar een bewuste keuze.
Tussen 2015 en 2022 maakte Sylvan de explosieve groei mee van door venture capital gesteunde techbedrijven. Winst was bijzaak, groei was alles. Founders werden rijk, bedrijven schoten als paddenstoelen uit de grond en negen van de tien mislukten. Maar die ene die overbleef, maakte alles goed. In 2022 sloeg de markt om. Kapitaal bevroor. Organisaties moesten terugschalen. Teams in Nederland krimpten. Budgetten werden strakker. Sylvan en zijn team begeleidden meerdere bedrijven door die soms moeilijke transities. Nu, enkele jaren later, stroomt het kapitaal weer volop de markt in. De energie is terug. De dynamiek ook. En dat past, opnieuw, precies bij hem.
Relaties bouwen in bedrijven waar niemand weet wat de ander doet
Wat Sylvan doet, draait zelden om cijfers. Het draait om mensen. Om vertrouwen. Om het navigeren van organisaties die zo groot zijn dat de ene afdeling geen idee heeft wat de andere doet. Soms zien ze hem als payrollprovider, soms als accountant, soms als iets anders, afhankelijk van waar in de organisatie je staat. Zijn kracht zit in het bouwen van relaties over al die lagen heen. Amerikanen houden er niet van als je hen uitlegt wat ze moeten doen, dus legt hij niets uit. In plaats daarvan stelt hij vragen. Waarom? Waarom nu? Waarom zo? Door dat ritme ontdekken zij zelf hoe Europa werkt en waar de valkuilen liggen. Het is subtiel, maar effectief. En die aanpak zorgt ervoor dat sommige klanten al elf jaar bij hem blijven, zelfs als contactpersonen drie keer wisselen. Ze blijven omdat hij hen door elke fase begeleidde, van nul, tot meerdere entiteiten, tot internationale uitbreiding, en soms ook weer terug. Een van de bedrijven die hij begeleidde groeide van niets naar zes Nederlandse entiteiten met een waardering van 16 miljard USD. Er stroomde op het hoogtepunt ongeveer 2,5 miljard euro door Nederlandse rekeningen. Later zakte de waardering terug naar ongeveer 180 miljoen USD. “Dat is de realiteit,” zegt hij. “De bubbel knapt. Je leert. En je gaat door.”
Waarom WTC Schiphol Airport vanzelfsprekend werd
Zijn overstap naar WTC Schiphol Airport kwam deels voort uit frustratie en deels uit intuïtie. Op de Zuidas vond hij het koud en onpersoonlijk. Lange files bij Mahlerlaan en Boelelaan maakten het er niet beter op. Toen hij voor het eerst in WTC Schiphol Airport binnenstapte, werd hij begroet op een manier die hij niet gewend was. Warm. Aandacht. Menselijkheid. Een paar dagen later werd hij zelfs bij naam begroet. Dat moment was genoeg. WTC Schiphol Airport werd zijn plek. De ligging is ideaal: mensen uit Utrecht, Den Haag en Rotterdam komen er moeiteloos, internationale klanten lopen zo vanaf de terminal naar binnen en hijzelf staat binnen acht minuten op kantoor. Zijn kantoor groeide van één ruimte naar twee. De muur ertussen ging eruit. Het voelde vanzelfsprekend.
Een team dat groeit door openheid
Het meest trots is Sylvan op zijn team. De groei die hij ziet in mensen, vakinhoudelijk, persoonlijk, professioneel, is wat hem het meest raakt. Hij bouwt een cultuur waarin mensen zichzelf kunnen zijn. Waar gelachen wordt. Waar openheid normaal is. Hij praat met collega’s zoals je met vrienden praat, omdat het werkt, omdat het sfeer geeft, en omdat het mensen in beweging zet. Niet iedereen durft dat meteen. Maar steeds meer mensen doen het wel. En dat vindt hij misschien wel het mooiste dat er binnen zijn bedrijf gebeurt.
Drie thuislanden
Hoewel zijn werk in Nederland staat, ligt zijn identiteit verspreid over Amsterdam, Curaçao en Ibiza. Amsterdam is zijn thuisbasis: compact, veilig, levendig. Curaçao is zijn oorsprong: familie, warmte, roots. Ibiza is zijn rustpunt: een eiland zonder stress, waar hij graag zou bouwen, letterlijk. Zijn grote Amsterdamse tuin legde hij zelf aan. Het is een stille verwijzing naar zijn jeugd, waarin timmeren en maken net zo belangrijk waren als voetbal.
Wat hij doorgeeft
Aan zijn kinderen geeft hij door wat hem altijd heeft gevormd: nooit opgeven, alles kunnen bereiken wat je wilt, en verveling omarmen omdat het creativiteit oproept. Ze gaan bijna elk weekend mee naar zijn wedstrijden. Ze zien hem spelen. Ze zien hem werken. Ze leren door te kijken.
Het advies dat hem typeert
Wanneer je hem vraagt welk advies hij iemand zou geven die net begint, is zijn antwoord helder. “Doen wat je zegt, en zeggen wat je doet. En volhouden.”
