Simone

Wie WTC Schiphol Airport binnenstapt, herkent haar vaak meteen: Simone. Een warm knikje, een korte groet, een vraag of ze kan helpen. Niet opzichtig, wel altijd aanwezig. Achter die vanzelfsprekende rust schuilt een levensverhaal van nuchter doorpakken, trouw blijven aan je team en aan je eigen maat.

Van eerste dag tot vaste waarde

Simone de la Bella Mooij is sinds 1 mei van afgelopen jaar officieel in dienst, maar haar band met WTC Schiphol Airport gaat veel verder terug: sinds 2008 is ze hier al te vinden, jarenlang gedetacheerd via haar vorige werkgever. Die allereerste dag staat nog scherp op haar netvlies: 2 januari 2008. Uit voorzorg was ze de dag ervoor alvast met de auto langsgereden om te zien waar ze kon parkeren. Binnen trof ze een beveiliger die niet wist dat ze zou komen, en haar collega liep wat uit. Het maakte de indruk alleen maar groter: “Wat een pand is dit.” Indrukwekkend, groots, imposant.

Ze startte als back-up voor ziekte- en vakantieperiodes, in een dienst van tien uur. Het werk was intens en breed. Ze deed meldingen voor klachten, wensen, informatie en storingen, en hielp waar nodig. “Die eerste weken ging ik met hoofdpijn naar huis,” lacht ze. “Zoveel informatie en ik zat als algemeen reserve overal: wel een stuk of zestien panden.” Toch was WTC Schiphol Airport waar ze zich het meest thuis voelde. “Als iemand me ergens vast wilde hebben: WTC Schiphol Airport of Trigion. Lekker druk, dynamisch, elke dag anders.”

Langzaam het hart van de backoffice

In de loop der jaren verhuisde het managementkantoor een paar keer, waar Iran Air zat, Wereldhave, Holland Gateway, weer naar boven. Sinds 2016 zit Simone op de plek waar je haar nu vindt. Daarvoor zat ze bij de receptie, waar ze óók al meldingen deed, maar de invulling was anders. Wat niet veranderde: haar neiging om het net even gezelliger te maken, mensen te ontzorgen en het team draaiende te houden. “Ik trek dingen naar me toe, misschien is het ook mijn valkuil, maar zo ontlast ik Claire en Margot. En je leert overal wat van.”

Haar functie is helder: contractsupport en backoffice. Ze verwerkt meldingen (klachten, wensen, informatie, storingen), regelt parkeerontheffingen en parkeerkaarten, en pakt alles op wat het team verder vooruithelpt. Van mailings tot passen en een rondje door het gebouw. Mensen maken snel een praatje, en zo ontstaat je eigen kring. Anja van de catering werd een goede vriendin. Met Claire gaat ze naar concerten. Het zijn de draadjes die samen het weefsel van de dag vormen.

 

Ik trek dingen naar me toe, misschien is het ook mijn valkuil

Zeker oogt ze, maar soms twijfelt ze

Wie naar Simone kijkt, ziet iemand die het overzicht bewaart. Wat je minder ziet: “Iedereen denkt dat ik zelfverzekerd ben, maar ik ben best onzeker. ‘Heb ik dit goed gedaan? Ben ik iets vergeten?’ Dan is het eerste wat ik de volgende ochtend doe: het rechtzetten of checken. En negen van de tien keer was het gewoon goed.” Thuis helpt een laptop soms om het hoofd leeg te maken. “Na vakantie deed ik ‘m meteen open. Ik wil niet terugkomen met een lange lijst. En ik hou niet van gehaast: liever om half acht met een kopje koffie rustig opstarten.”

Zeventien jaar ‘proeftijd’

Het officiële contract per 1 mei van afgelopen jaar voelde als een bekroning. “Ik heb zeventien jaar proeftijd gehad,” grapt ze. De versnelling kwam toen Simone uit praktische overwegingen, de reistijd vanuit Alphen is soms bijna een uur, eens elders solliciteerde. “Dat vond ik doodeng. Ik hou van het vertrouwde en ik hoef niet zo nodig opnieuw alles te bewijzen.” Het team hier is al jaren vast. “We hebben ongeveer dezelfde leeftijd, niemand hoeft zich te bewijzen. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en samen maken we er één geheel van.”

 

Behandel iedereen zoals je zelf behandeld wilt worden

Rust bewaren in de reuring

Reuring is er altijd. Soms ook spanning. Voor voormalig huurder Danone wilde iemand zonder aanmelding het parkeerdek op. “Hij ging vreselijk tekeer. Ik heb daarna gebeld met het management van Danone en laten weten dat ik zo niet wens te worden aangesproken.’ Bleek dat de man in kwestie die ochtend al twee incidenten had meegemaakt en ik was gewoon de wel bekende laatste druppel Later kwam hij bloemen met excuses brengen.” En ooit stond er een ‘prins’ van de overkant van de hal te schreeuwen waar hij naartoe moest. Simone keek op en zei alleen: “Ook goedemiddag.” Het is typerend. “Behandel iedereen zoals je zelf behandeld wilt worden. Ik blijf rustig. Ga je gang.”

Amsterdam, Almere en altijd thuis

Simone werd samen met haar tweelingzus op 11 december 1966 geboren in het Wilhelmina Gasthuis in Amsterdam. Een maand in de couveuse, daarna een half jaar bij opa en oma. De Rivierenbuurt, later Almere (“toen een slaapstad”). Dertien keer verhuisd in haar leven, en toch: “Als het achter de deur gezellig is, ben ik thuis.” Ze wilde ooit een kinderkledingzaak, liep stage bij Het Schooltje (Overtoom en Gelderlandplein), maar koos bewust voor werk waar je aan het einde van de dag kunt afsluiten. Haar moeder droeg het gezin, vader had een alcoholprobleem. Rob, haar stiefvader, werd getuige op haar trouwdag. “Hij heeft veel voor ons gedaan.”

Arie ontmoette ze via Relatieplanet na 2 langdurige relaties. Een eerste “Hallo”, een maand ertussen (zij in Turkije, hij “aan boord”). Hij gaf zijn nummer, “laat het van jou afhangen”, en toen ze ziek werd, kwam hij onmiddellijk. “Hij heeft een week voor me gezorgd. Zelfs de ramen gelapt.” De aanzoekscène was precies Simone: thuiskomen, MediaMarkt, eten, hij bleef maar dralen en stond ineens in de deuropening met bloemen: “Wil je met me trouwen?” Ze trouwden op 10 juni 2011 in Alphen, in het stadhuis aan het Burgemeester Visserpark. Groter dan ze zelf zou kiezen, zanger(s) en alles, maar precies goed.

Wat haar drijft

Vraag haar wat haar motiveert, en ze haalt haar schouders op: “Ik haal altijd het beste uit mezelf zo ben ik gewoon.” Over vijf jaar hoopt ze af te tellen richting pensioen, maar het liefst blijft ze een paar dagen werken. Of vrijwilligerswerk doen, een hostess rol in het theater lijkt haar prachtig. Tot die tijd is ze hier. En als ze op het dak kon zitten, dan is ze weg. “Zet me daar neer, dan ben ik de hele dag weg.” Vliegtuigen kijken. En morgen weer gewoon om half acht binnen.