Wie langs de studio van Playtika loopt, ziet haar vaak als eerste. Raisa ten Brink, een rustige glimlach achter de receptie, een korte groet, een vraag op precies het juiste moment. Hier zit iemand die het ritme van een plek aanvoelt. Ze noemt zichzelf Office Administrator, niet Office Manager, omdat haar werk precies de combinatie is van het tastbare en het administratieve.
De koelkast bijgevuld, de koffiemachine draaiend, het kantoor netjes; maar net zo goed de facturen, finance, boekhouding en budgetten die via haar handen lopen. “Chaos creëren om chaos te kunnen oplossen,” zegt ze met een knipoog. Op haar bureau, “groter dan dat van de baas”, ligt een landschap van post‑its: namen, deadlines, betalingen, pakketjes, events, ‘nu’ en ‘straks’. Haar systeem en haar manier om overzicht te maken in een wereld die altijd beweegt.
Ze werkt sinds oktober 2023 bij Playtika, eerst via detachering. Na twee weken vakantie kwam ze terug en hoorde ze dat ze haar een vast contract wilden geven. Ze was nog nooit eerder vast in dienst geweest. “Op mijn leeftijd voelde dat groots en eerlijk: heel fijn.”
Haar plek achter de receptie is meer dan een bureau. Het is een kruispunt van het kantoor. Iedereen komt erlangs. Soms voor een stukje fruit, soms voor een snelle vraag, soms voor gewoon even contact. Raisa onthoudt wat mensen haar vertellen: partners, kinderen, kleine successen, grote zorgen. Niet om later te gebruiken, maar om iemand écht te zien.
Laatst stuurde ze een bloemetje naar een collega van wie de vrouw aan haar knie geopereerd was. Het bedankje, “niet verwacht, superlief”, raakte haar. “Dat je even iets kan doen waardoor iemand zich gezien voelt, dáár word ik blij van.”
Raisa is op werk extravert en thuis introvert. “Thuis hoef ik even niets. Dat is mijn plek om niet te hoeven presteren. Toch kiest ze bewust voor vijf dagen op kantoor.
Het grootste project kwam nog vóór één bureau in WTC Schiphol Airport stond: de verhuizing van Youda Games van het Microsoft‑gebouw naar WTC Schiphol Airport. De projectleider en architect zaten in het buitenland: Raisa werd hier het Nederlandse contactpunt.
Ze regelde, coördineerde en communiceerde. Ze leerde dat je verhuizen soms in “babytaal” moet uitleggen. Niet uit minachting, maar uit begrip. Twee dozen per persoon, blauwe sticker hier, rode sticker daar, formulieren, labels, heldere instructies. Hoe duidelijker je bent, hoe minder vragen er terugkomen.
Ze liep dagelijks tussen oud en nieuw kantoor, ook in weekenden. Ze ving problemen op die niemand zag aankomen. Ze was erbij wanneer er geleverd werd. Ze hield het geheel draaiende, maar hoefde nooit de keuzes over smaken of meubels te maken en daar is ze blij mee. “Als iemand zegt: wat een lelijke tafel, dan zou ik dat meedragen. Laat mij maar zorgen dat het klopt.”
Toen op 10 februari 2025 het openingsfeest plaatsvond, stonden er managers uit meerdere landen. Er werden woorden gesproken. “Bedankt, Raisa.” Vijftig gezichten keken haar kant op. Ongemakkelijk, maar waardevol. “Fijn dat de moeite gezien werd.”
Er is het zichtbare werk: een volle koelkast, een koffiemachine die het doet, een receptie waar iedereen langsloopt. En er is het werk dat achter de schermen gebeurt: facturen, budgetten, onverwachte betalingen, problemen die opgelost moeten voordat iemand anders ze merkt. Daarnaast zijn er events, teamtrips, schema’s vol vluchten vanuit Schiphol, Eindhoven en Spanje.
Door het jaar heen regelt ze attenties voor collega’s: Pasen, Sinterklaas, baby’s, overlijdens, verlovingen. Haar dagen zijn nooit hetzelfde. En in een omgeving waarin 70% Engels spreekt, heeft ze ook het professionele Engels snel onder de knie gekregen. “We helpen elkaar. Dat is hier normaal.”
Raisa groeide op in Zandvoort. Een jeugd gevuld met werken: krantenwijk, Albert Heijn, en vooral Domino’s, waar ze als shiftmanager werkte. De ‘rush’ was een uur lang chaos, daarna stond je in de achtertuin te lachen. Het waren vrienden. Na sluit ging je soms nog met z’n allen naar het strand voor een biertje of wijntje.
Na Coolblue en Coolblue Energy, waar ze tijdens corona volledig thuiswerkte (“je wordt er lui van”), kwam de overstap naar Playtika. Een recruiter trok haar in drie dagen over de streep. “Ik had nog nooit gesolliciteerd. Ik zag het als oefening. Het werd mijn baan.”
Dansen is een wereld die altijd in haar blijft. Ze wilde danseres worden, deed een dansopleiding, haalde een EVC, gaf jarenlang les aan wedstrijdteams en solisten. Ze maakte choreografieën, mixte muziek, stond zelf op het podium. Intens en creatief werk, maar ook zwaar. Nu danst ze met haar moeder Zumba. “Het zit er nog steeds.”
Thuis is stilte. Een plek waar ze niets hoeft. Ze zou graag een hond willen, maar met vijf dagen op kantoor vindt ze dat niet eerlijk. Een oude asielkat in huis nemen heeft ze overwogen, maar dan kijkt ze naar haar bank. “Sommige keuzes zijn praktisch.”
De liefde van haar ouders vormt de basis onder alles. Ze lieten haar vrij om zichzelf te ontdekken, en waren er altijd. Ze belt, eet en speelt spelletjes met hen. Haar ouders leiden hun eigen landmeet- en adviesbedrijf en rijden vaak via haar naar Zandvoort. Ze groeide op met weinig, in een sociale huurwoning. Ze zag hoe haar vader met een compagnon een bedrijf opbouwde. Hoe het stap voor stap beter ging. Hoe ze later een huis konden kopen. Ze kocht ook zelf een huis, met hulp van haar ouders, precies toen dat fiscaal nog kon.“Ik wil leren en groeien. Gooi mij maar in het diepe. Ik zwem wel.”
Ze werd vroeger gepest, soms hard. Het maakt dat aandacht spannend kan zijn. Maar ze laat het haar groei niet beperken.
